Քերծված ձայնապնակի հնագիտությունը. ինչու ենք մենք սիրում անկատար հնչողությունը

Ձայնի ֆիզիկական հիշողությունը

Մենք ապրում ենք մի դարաշրջանում, որտեղ երաժշտությունը դարձել է անտեսանելի և անշոշափելի: Թվային ֆայլերը չունեն քաշ, հոտ կամ պատմություն: Սակայն, երբ դուք ձեռք եք տալիս վինիլային ձայնապնակին, դուք շոշափում եք պատմության մի կտոր: Յուրաքանչյուր ձայնապնակ ունի իր սեփական կյանքը, որը գրված է նրա ակոսների վրա: Երբ ասեղը դիպչում է վինիլին, այն չի պարզապես երաժշտություն նվագում, այն կարդում է ժամանակի ֆիզիկական հիշողությունը:

Քերծվածքները հաճախ ընկալվում են որպես վնաս, բայց իրականում դրանք լսողական վկայություններ են: Դրանք պատմում են այն մասին, թե ում ձեռքերով է անցել այս սկավառակը, ինչ երեկույթներում է այն հնչել և ինչպես է այն ծերացել: Այս անկատարությունը մեզ հիշեցնում է, որ արվեստն ու կյանքը մշտապես ենթարկվում են փոփոխությունների:

Անկատարության գեղագիտությունը

Ինչու՞ ենք մենք փնտրում աղմուկը, երբ կարող ենք ունենալ բյուրեղյա մաքուր հնչողություն: Պատասխանը մարդկային հոգեբանության մեջ է: Մենք սովորել ենք վախենալ սխալներից, բայց վինիլի վրա առկա սեղմումներն ու «պոպ» ձայները մեզ հանգստացնում են: Դրանք ապացուցում են, որ մեր աշխարհը չի պահանջում ռոբոտային ճշգրտություն:

Երաժշտությունը քերծվածքների միջև այն է, ինչ ստիպում է մեզ զգալ ներկան:

Երբ լսում եք այդ փոքրիկ թերությունները, դուք հասկանում եք, որ տվյալ պահը եզակի է: Այդ ձայնը չի կրկնվի նույն կերպ երկրորդ անգամ: Դա թվային ալգորիթմների հակադրությունն է, որոնք միշտ ձգտում են կատարելագործմանը:

Ժամանակի ֆիզիկական հետքերը

Յուրաքանչյուր ձայնապնակ իր մեջ կրում է նախորդ սեփականատերերի հետքերը: Գուցե այս սկավառակը նվիրել են 1970-ականներին, կամ գուցե այն գտնվել է փոշոտ ձեղնահարկում: Քերծվածքները նման են մարդկային սպիների՝ դրանք պատմում են պատմություններ, որոնք բառերով չես նկարագրի: Սա հնագիտություն է, որը տեղի է ունենում մեր հյուրասենյակում:

• Հպումը՝ ձայնապնակը հանելը ծրարից:
• Տեսողությունը՝ պտտվող սկավառակի տեսքը:
• Լսողությունը՝ ասեղի առաջին շփումը:

Այս ամենը միասին ստեղծում է մի ծես, որը բացակայում է թվային հոսքային ծառայություններում: Մենք չենք սիրում քերծվածքները, մենք սիրում ենք այն իրականությունը, որը դրանք ներկայացնում են:

Եզրակացություն

Հաջորդ անգամ, երբ լսեք վինիլային սկավառակի վրա առկա թեթև ճտճտոցը, մի՛ փորձեք այն մաքրել կամ անտեսել: Փորձեք լսել դրա մեջ թաքնված պատմությունը: Այդ ձայնը հիշեցում է, որ անկատարությունը հենց այն է, ինչ մեզ մարդկային է դարձնում: