Արծաթե գդալի ստվերը
Ծառայի կարգավիճակը սեփական տանը
Ես մեծացել եմ մի տանը, որտեղ իմ գոյությունը չափվում էր միայն նրանով, թե որքան արագ կարող եմ մաքրել եղբորս թափած սուրճը կամ ինչքան լավ կարող եմ լռել, երբ ծնողներս քննարկում էին նրա ապագան՝ ինձ համար նույնիսկ տեղ չթողնելով այդ խոսակցություններում: Ես միշտ եղել եմ «այն մյուսը»՝ նա, ով հավաքում էր խաղալիքները, բայց իրավունք չուներ խաղալու դրանցով: Ինձ երբեք չէին ծեծում, բայց ինձ անտեսում էին այնքան հմտորեն, որ դա ավելի ցավոտ էր, քան ցանկացած ֆիզիկական ցավը:
Հիշում եմ իմ տասնութամյակը. մայրս ինձ խնդրեց գնալ գինեգործարան և բերել ամենաթանկ շշերից մեկը, որպեսզի նշեն եղբորս ընդունվելը համալսարան: Երբ վերադարձա, տանը տոն էր, իսկ ինձ համար նույնիսկ մեկ ափսե ավել չկար: Ես կանգնած էի դռան մոտ, ձեռքիս՝ թանկարժեք շիշը, իսկ հայրս ասաց. «Գնա սենյակդ, Արամ, այստեղ մեծերի զրույց է»:
Մեկնումը և դառը ճշմարտությունը
Ես հեռացա այդ տնից հաջորդ առավոտյան՝ ունենալով միայն մի փոքրիկ պայուսակ: Տարիներ շարունակ ես աշխատում էի գիշերները, սովորում օրերը և կամաց-կամաց կառուցում իմ սեփական աշխարհը: Նրանք երբեք չգրեցին, երբեք չհարցրեցին՝ որտեղ եմ ես: Իմ հեռանալը նրանց համար միայն հարմարավետության կորուստ էր, ոչ թե որդու կորուստ: Երբ եղբայրս տապալվեց՝ վատնելով ծնողներիս ողջ խնայողությունները անհաջող բիզնեսի վրա, նրանք հանկարծ հիշեցին իմ գոյության մասին:
«Մենք միշտ գիտեինք, որ դու կհասնես հաջողության, Արամ: Դու միշտ ավելի լուրջ էիր, քան նա», - ասաց մայրս, երբ ի վերջո հայտնվեց իմ գրասենյակի շեմին:
Հաշվեհարդարը
Երբ նրանք եկան, ես արդեն հաջողակ ձեռնարկատեր էի: Նրանց տունը վաճառված էր պարտքերի պատճառով, իսկ եղբայրս անհետացել էր քաղաքից: Նրանք նստած էին իմ ժամանակակից գրասենյակի կաշվե բազկաթոռներին՝ ծեր ու կոտրված: Իմ աշխատակիցները նայում էին նրանց՝ որպես հերթական հաճախորդների, իսկ ես նայում էի նրանց՝ որպես անծանոթների, որոնք ինչ-որ բան էին մոռացել իմ տանը:
Ես չբղավեցի: Ես չհիշեցրեցի նրանց անցյալը, որովհետև դա նշանակում էր ընդունել, որ անցյալը դեռ ցավեցնում է ինձ: Ես պարզապես նրանց առաջարկեցի մի փոքրիկ սենյակ տանս հետևում՝ ծերանոցային պայմաններով, և ասացի. «Դուք կարող եք մնալ, եթե հարգեք իմ տարածքը: Այստեղ սեղանը պտտվում է միայն իմ թույլտվությամբ»:
Այժմ նրանք ապրում են իմ տանը: Նրանք հավաքում են իմ սեղանը, նրանք սպասում են իմ վերադարձին: Ես նրանց չեմ վիրավորում, ես նրանց չեմ ստորացնում: Ես պարզապես ապրում եմ այնպես, կարծես նրանք ուղղակի ստվերներ են, որոնք երկար ժամանակ անց իրենց տեղը գտան իմ ոտքերի տակ: Արդյո՞ք սա այն արդարությունն է, որի մասին ես երազում էի, թե՞ ընդամենը հայելային արտացոլում:
