Ժամացույցը, որը հետ էր հաշվում

Դատարկ ձեռքերով փողոցում

Հայրիկիս թաղումից երեք օր անց եղբայրս՝ Արամը, կողպեց տան դուռը իմ քթի առաջ։ Նա ասաց՝ «Դու այստեղ ոչինչ չունես, դու միշտ էլ ոչինչ չես արել նրա համար»։ Ես կանգնած էի անձրևի տակ՝ ձեռքիս միայն մի փոքրիկ պայուսակ, որի մեջ հազիվ տեղավորվել էին հագուստներս։ Տասը տարի ես էի հոգ տանում հայրիկիս մասին, ես էի վճարում դեղերի համար, ես էի մաքրում տունը, մինչ Արամը զբաղված էր իր «մեծ» գործերով։ Նա նույնիսկ չեկավ հիվանդանոց, երբ հայրս վերջին շնչում էր։

Արամը աչքերիս մեջ նայեց և ավելացրեց. «Տունը իմն է, գումարը՝ նույնպես։ Դու չունես ոչ մի փաստաթուղթ, որ կապացուցի քո ներդրումը»։ Նա ճիշտ էր։ Ես վստահում էի հայրիկիս, իսկ նա մոռացել էր կտակ կազմել։ Իմ ամբողջ աշխատավարձը, որը ծախսել էի տան վերանորոգման վրա, հիմա պարզապես դարձել էր Արամի սեփականությունը։

Լռության գինը

Հաջորդ ամիսները դժվար էին։ Ես աշխատում էի օր ու գիշեր, վարձով էի ապրում մի խոնավ նկուղում։ Երբեմն լսում էի, որ Արամը հաջողության է հասել՝ վաճառել է հորս հողամասը և գնել նոր մեքենա։ Նա երբեք չզանգահարեց։ Իսկ ես լուռ էի։ Միակ բանը, որ հասցրել էի վերցնել տանից՝ հայրիկիս հին, փայտե պատի ժամացույցն էր, որը չէր աշխատում։ Այն ինձ համար հիշողություն էր, ոչ ավելին։

Ժամանակը ոչինչ չի մոռանում, այն պարզապես սպասում է ճիշտ պահին՝ ճշմարտությունը բացահայտելու համար։

Ժամացույցի գաղտնիքը

Մի անգամ, մաքրելիս, ժամացույցի մեխանիզմից մի փոքրիկ թուղթ ընկավ։ Դա հորս ձեռագրով գրված փաստաթուղթ էր՝ 1995 թվականին կազմված, որտեղ նա նշել էր, որ տունը պատկանում է երկուսիս հավասարապես՝ ելնելով նախկին ներդրումներից։ Բայց դա միակ բանը չէր։ Փաստաթղթի տակ կար մի նոտարական վավերացում, որը վկայում էր, որ հայրս տարիներ առաջ Արամին տվել էր մեծ գումար, որպեսզի վերջինս ազատվի պարտքերից։ Այդ գումարը հայրս հանել էր իր խնայողություններից, որոնք ես էի համալրում։

Ես գնացի նոտարի մոտ։ Պարզվեց, որ Արամը այդ պարտքը երբեք չէր մարել, ավելին՝ նա օգտագործել էր հորս անունը կեղծ ստորագրություններով։ Ես ոչինչ չասացի, պարզապես սպասեցի։ Երբ Արամը հերթական անգամ հայտնվեց իմ դռանը՝ խնդրելով գումար, քանի որ նրա բիզնեսը սնանկացել էր, ես պարզապես հանեցի այդ թուղթը։

Վերջաբան

Արամի դեմքը գունատվեց։ Նա հասկացավ, որ ոչ միայն տունն է կորցնում, այլև կարող է բանտ ընկնել։ Նա սկսեց աղաչել, հիշեց մեր մանկությունը, ծնողներին։ Ես ոչինչ չասացի, պարզապես հրավիրեցի նրան նստելու և ցույց տվեցի պատին կախված հին ժամացույցը։ «Ժամանակը լրացավ, Արամ»,- ասացի ես։ Նա այլևս չվերադարձավ, իսկ ես վերադարձա իմ տուն՝ այն տունը, որը միշտ իմն էր եղել։ Արդյոք արժե՞ր ամեն ինչ կորցնել մի քանի ավելորդ դրամի համար։