Չհագած կոստյումի հոգեբանությունը. ինչու ենք մենք պահում այն կերպարները, որոնք երբեք չենք մարմնավորել
Ներածություն
Բոլորս էլ ունենք պահարանի մի խորը անկյունում թաքնված մի իր՝ կոստյում, որը գնել ենք թեմատիկ երեկույթի համար, կամ մի դիմակ, որը ձեռք ենք բերել ճամփորդության ժամանակ: Այն երբեք չի հայտնվել լույս աշխարհում, բայց մենք շարունակում ենք պահել այն: Սա ոչ թե հագուստի, այլ հնարավորությունների մասին է: Յուրաքանչյուր չհագած կոստյում մի պատուհան է դեպի այն մարդը, որին մենք երազում էինք դառնալ, բայց այդպես էլ չհամարձակվեցինք լինել:
Պոտենցիալի պահեստարան
Երբ մենք գնում ենք մի կոստյում, որը դուրս է մեր սովորական ոճից, մենք գնում ենք ոչ թե գործվածք, այլ հույս: Հնարավոր է, դա վիկտորիանական ժամանակաշրջանի ժիլետ է կամ աստղագետի թիկնոց: Այս իրերը մեր պահարանում գործում են որպես մեր «ես»-ի տարբերակներ, որոնք սպասում են իրենց ժամին: Իրականում, դրանք երբեք չեն հագնվում, քանի որ մենք վախենում ենք, որ իրական կյանքը չի համապատասխանի այն կերպարին, որը մենք ստեղծել ենք մեր երևակայության մեջ:
Կերպարի և իրականության միջև
Հոգեբանորեն, մենք կապվում ենք այդ կոստյումների հետ, որովհետև դրանք անվտանգ են: Մենք կարող ենք լինել հերոս, արկածախնդիր կամ նկարիչ՝ պարզապես նայելով այդ իրերին: Դրանք չեն դատապարտում մեզ, ինչպես կանեին շրջապատի մարդիկ, եթե մենք իրականում հագնվեինք այդպես: Ահա թե ինչ է ասում հոգեբանությունը այդ մասին.
Մեր պահարանները մեր չիրականացված երազանքների թանգարաններն են:
- Կոստյումը որպես սահմանային տարածք:
- Ինքնության փորձարկում՝ առանց ռիսկի:
- Անցյալի կամ ապագայի հանդեպ նոստալգիա:
Ինչու մենք դրանք չենք նվիրում
Շատերը հարցնում են՝ ինչու պահել մի բան, որը փոշոտվում է: Պատասխանը պարզ է՝ մենք պահում ենք ոչ թե իրը, այլ այն զգացողությունը, որ մենք դեռ ունենք այդ հնարավորությունը: Եթե ես հանձնեմ այդ թիկնոցը, ապա վերջնականապես կընդունեմ, որ ես երբեք չեմ լինի այդ հերոսը: Դա ցավոտ է, ուստի մենք նախընտրում ենք պահել դրանք որպես լուռ վկաներ մեր ներքին աշխարհի:
Եզրակացություն
Հաջորդ անգամ, երբ կբացեք պահարանը և կտեսնեք այդ մոռացված կոստյումը, մի շտապեք նետել այն: Հասկացեք, որ դա ձեր երևակայության մի մասն է: Թերևս, դա նշան է, որ ժամանակն է կյանքի կոչել այդ կերպարը, կամ գոնե ընդունել, որ ձեր հոգին ունի շատ ավելի մեծ ծավալ, քան ձեր ամենօրյա հագուստը: Հիշեք՝ ձեր ամենամեծ ձեռքբերումը ոչ թե իրերի պահպանումն է, այլ համարձակությունը՝ լինելու այն մարդը, որին այդ կոստյումը խոստանում էր:
