Չոր հորերի ժառանգությունը

Դատարկ ձեռքերով հեռացումը

Հորս թաղումից երեք օր անց իմ ավագ եղբայրը՝ Արմենը, ինձ տվեց մի փաստաթուղթ։ Այնտեղ գրված էր, որ ընտանեկան բիզնեսը և բերրի այգիները անցնում են իրեն և կրտսեր եղբորս՝ Վահեին։ Ինձ բաժին հասավ ընտանեկան կալվածքի հեռավոր ծայրամասը՝ մի քանի հեկտար չորացած հող և երեք հին, քարուքանդ հորեր, որոնք ջուր չէին տվել վերջին քսան տարվա ընթացքում։

«Դու միշտ սիրել ես մենակությունը, եղբայրս»,- ծաղրական ժպտաց Արմենը՝ ծխախոտի ծուխը փչելով դեմքիս։ «Այդ հողերը հարմար են միայն մոլախոտերի համար։ Կարող ես վաճառել այն կամ պարզապես թողնել, որ բնությունը կլանի իրեն»։ Նրանք երկուսն էլ ծիծաղեցին։ Ես ոչինչ չասացի։ Վերցրեցի բանալիները և գնացի։

Լռության տարիները

Ես տասը տարի անցկացրեցի այդ հողի վրա։ Սկզբում շատ դժվար էր։ Ես ապրում էի հին պահակատանը, որտեղ տանիքը անձրևի ժամանակ կաթում էր։ Բայց ես չէի վաճառում այն։ Ես ուսումնասիրում էի տեղանքը։ Հասկացա, որ հորերը չոր չէին, դրանք պարզապես խցանված էին ստորգետնյա ապարներով, որոնք շարժվել էին երկրաշարժից հետո։

Ճշմարտությունը հաճախ թաքնված է այնտեղ, ուր ուրիշները վախենում են նայել, կամ ծուլանում են փորել։

Ես վարձեցի մասնագետներ և սկսեցի մաքրել հորերը։ Երբ առաջին հորից ջուրը դուրս եկավ՝ մաքուր և սառը, ես հասկացա, որ իմ կյանքը նոր է սկսվում։ Ես այգիներ տնկեցի, որոնք ծաղկեցին հենց այնտեղ, ուր եղբայրներս անապատ էին տեսնում։

Կորուստների հաշվարկը

Մինչ ես աշխատում էի, Արմենի և Վահեի բիզնեսը սկսեց անկում ապրել։ Նրանք վատնեցին ժառանգությունը շքեղ մեքենաների և անհաջող ներդրումների վրա։ Այգիները, որոնք ժամանակին բերքատու էին, սկսեցին չորանալ, քանի որ նրանք հոգ չէին տանում ոռոգման համակարգի մասին։

Մի օր, երբ ես իմ գինեգործարանի պատշգամբում նստած էի, նրանք եկան։ Տեսքը հոգնած էր, հագուստը՝ մաշված։ «Մենք գիտենք, որ դու հաջողության ես հասել»,- ասաց Արմենը՝ աչքերը գետնին հառած։ «Մեր հողերը սնանկացել են։ Մենք հույս ունեինք, որ որպես եղբայրներ՝ դու կօգնես մեզ»։

Վերջին խոսքը

Ես նայեցի նրանց, հետո նայեցի իմ ծաղկուն այգիներին։ Հիշեցի այն օրը, երբ նրանք ինձ դուրս էին շպրտել տնից։ «Ես ձեզ ոչինչ պարտական չեմ»,- ասացի ես հանգիստ։ «Դուք ինձ տվեցիք այն, ինչը համարում էիք անպետք։ Ես դա վերածեցի կյանքի, իսկ դուք՝ ձեր ունեցվածքը՝ փոշու»։

Ես փակեցի դուռը։ Նրանք մնացին դրսում՝ իմ իսկ ստեղծած դրախտի շեմին։ Երբեմն ամենամեծ պատիժը մեր արած սխալների հետ մենակ մնալն է։ Իսկ դուք պատրա՞ստ եք ընդունել ձեր ճակատագիրը, երբ այն դուռը թակում է։