Չորացած խոստումների շատրվանը
Հին քարերի դավաճանությունը
Ես վերադարձա հայրենի գյուղ՝ ունենալով մեկ նպատակ. վերականգնել կենտրոնական հրապարակի հին, ավերված շատրվանը։ Իմ խնայողությունները, որոնք հավաքել էի քաղաքում տասը տարի շարունակ ծանր աշխատելով, ծախսեցի նյութերի, քանդակագործների և ինժեներների վրա։ Գյուղացիները, սկզբում ժպտալով, խոստացան օգնել, բայց հենց որ աշխատանքը սկսվեց, նրանք սկսեցին գանգատվել։ Այդ ժամանակ էր, երբ իմ մանկության ընկեր Հրաչը՝ գյուղխորհրդի անդամը, դեմ դուրս եկավ ինձ՝ պնդելով, թե ես ապօրինի եմ գրավել հողը։
«Դու այստեղ ոչինչ չունես, Արամ,- ասաց նա ինձ հրապարակում, երբ ես ցեխոտ ձեռքերով կանգնած էի։ - Այս հողը պատկանում է մեզ, և քո այս կառույցը միայն խանգարում է մեր անցուդարձին»։ Նրանք բոլորը լռում էին, իսկ հետո սկսեցին ինձ մեղադրել ջրագծերը վնասելու մեջ, թեև ես անձամբ էի վճարել դրանց նորոգման համար։ Ես մենակ էի մնացել իմ նախագծի հետ, իսկ շատրվանի քարե գավաթը դատարկ էր ու չոր։
Լռության ուժը
Ես չվիճեցի։ Ես պարզապես շարունակեցի աշխատել, թեև նրանք գիշերները քարեր էին շպրտում իմ կառուցած պատերի վրա։ Իմ ծախսած գումարը վաղուց սպառվել էր, ես ստիպված էի վաճառել իմ հորից մնացած հին տունը, որպեսզի ավարտեմ աշխատանքը։ Գյուղացիները ծաղրում էին ինձ՝ անվանելով «հիմար շինարար»։ Հրաչը հրապարակավ հայտարարեց, որ շատրվանը պետք է քանդվի՝ որպես «գյուղի տեսքը փչացնող օտար տարր»։
Ամենամեծ անարդարությունը ոչ թե այն է, որ քեզ դավաճանում են, այլ այն, որ քեզ ստիպում են արդարանալ բարի գործի համար։
Ջրի վերադարձը
Մի օր, երբ վերջին ավարտական հարդարման աշխատանքներն էին, գյուղի ջրամատակարարումը խափանվեց։ Տասնյակ տարիների անփութության պատճառով հին խողովակները պայթեցին։ Բայց իմ կառուցած համակարգը, որը ես նախագծել էի անկախ հիմնական ցանցից՝ օգտագործելով լեռնային աղբյուրը, հանկարծակի կենդանացավ։ Շատրվանի ջուրը սկսեց հոսել՝ մաքուր, սառը և առատ։ Գյուղացիները, որոնք ծարավից տանջվում էին, հանկարծ հասկացան, որ միակ ջուրը գյուղում միայն իմ կառուցած շատրվանի մեջ է։
Սեղանների շրջվելը
Հրաչը եկավ ինձ մոտ հաջորդ առավոտյան՝ խոնարհված գլխով։ Նա խնդրեց ինձ թույլ տալ իրենց միանալ իմ համակարգին։ Ես նայեցի նրան, հետո նայեցի այն մարդկանց, որոնք դեռ երեկ քարեր էին նետում ինձ վրա։ Ես նրանց չքշեցի, բայց պայման դրեցի՝ շատրվանը կմնա իմ անունով, և յուրաքանչյուր ոք, ով կօգտվի ջրից, պետք է օրական մեկ ժամ աշխատի հրապարակի բարեկարգման համար։ Նրանք համաձայնեցին, քանի որ այլ ընտրություն չունեին։
Հիմա, երբ անցնում եմ հրապարակով, տեսնում եմ նրանց՝ գլխիկոր աշխատելիս։ Նրանք սովորեցին հարգել այն, ինչը ժամանակին փորձում էին ոչնչացնել։ Իսկ ես հաճախ հարց եմ տալիս ինքս ինձ՝ արդյո՞ք ջուրն էր ավելի մաքուր, թե՞ այն դասը, որը նրանք ստացան։
