Անցյալի սուրճը

Ձմեռային առավոտ և մոռացված բարություն

Տասը տարի առաջ, երբ ես դեռ նոր էի սկսում իմ գործը, իմ կյանքը բաղկացած էր միայն պարտքերից և անքուն գիշերներից։ Ես աշխատում է սրճարանում, որտեղ մի օր մի տարեց տղամարդ մտավ՝ ձեռքերում դողացող մի թղթապանակ։ Նա չէր կարողանում վճարել իր սուրճի համար՝ նրա դրամապանակը պարզապես դատարկ էր։ Ես տեսա, թե ինչպես են նրա ձեռքերը դողում, և առանց մտածելու ասացի. «Թողեք, ես կվճարեմ ձեր փոխարեն, այսօր իմ հաշվին է»։

Նա նայեց ինձ այնպիսի հայացքով, որը երբեք չեմ մոռանա։ Ոչ թե շնորհակալություն, այլ մի տեսակ խորը, ցավոտ ճանաչում։ Նա ինձ տվեց մի փոքրիկ թղթի կտոր՝ իր հասցեով և մի նախադասությամբ. «Եթե երբևէ զգաս, որ աշխարհը շրջվել է քո դեմ, գտիր ինձ»։ Ես ժպտացի, թղթիկը դրեցի գրպանս և մոռացա դրա մասին՝ կարծելով, որ դա պարզապես տարեց մարդու տարօրինակություն է։

Դավաճանությունը, որը ես չէի սպասում

Տարիներ անց, երբ իմ փոքրիկ ընկերությունը սկսեց հաջողության հասնել, իմ գործընկերն ու մտերիմ ընկերը՝ Արթուրը, որոշեց, որ ինձ այլևս կարիք չկա։ Նա կեղծեց իմ ստորագրությունը, վերցրեց բոլոր բաժնետոմսերը և ինձ թողեց դատարկ ձեռքերով՝ ոչ միայն առանց գումարի, այլև՝ պարտքերի մեջ։ Դա տեղի ունեցավ մի երեկո, երբ ես վերադարձա տուն և տեսա, որ իմ անունը հանված է գրասենյակի դռան վրայից։

Արթուրը նույնիսկ չնայեց աչքերիս մեջ։ «Դու երբեք չես հասկացել բիզնեսի կանոնները, - ասաց նա, - ես պարզապես օգտագործեցի քո հիմարությունը»։ Այդ գիշեր ես նստած էի մութ սենյակում, երբ հանկարծ գրպանումս զգացի մի թղթի կտոր։ Դա այն նույն թղթիկն էր՝ տասը տարի առաջվա սուրճի պատմությունից։

Սեղանները շրջվում են

Ես գտա այդ հասցեն՝ մի հին առանձնատուն քաղաքի ծայրամասում։ Պարզվեց, որ այդ մարդը՝ պարոն Գրիգորյանը, նախկինում հզոր իրավաբան էր, ով հեռացել էր գործերից, բայց պահպանել էր իր կապերը։ Երբ պատմեցի նրան Արթուրի մասին, նա միայն հանգիստ ծխեց իր ծխամորճը։ «Արդարությունը հազվադեպ է գալիս ժամանակին, բայց այն միշտ գալիս է»։

Ամենամեծ վրեժը հաջողությունն է, որին դավաճանները չեն կարողանում հասնել։

Պարոն Գրիգորյանի օգնությամբ մենք ապացուցեցինք Արթուրի բոլոր խարդախությունները։ Կարճ ժամանակ անց նա կորցրեց ամեն ինչ՝ և՛ փողը, և՛ հեղինակությունը։ Մի օր, երբ ես նստած էի նույն սրճարանում, նա մոտեցավ ինձ՝ կոտրված և հուսահատ։ «Խնդրում եմ, օգնիր ինձ, ես չգիտեմ, թե ուր գնամ», - աղաչում էր նա։ Ես պարզապես նայեցի նրան և պատվիրեցի մի բաժակ սուրճ՝ ինձ համար, ոչ թե նրա։

Կյանքը հաճախ վերադարձնում է այն, ինչ տվել ես, անկախ նրանից՝ դա սուրճ է, թե դավաճանություն։ Դուք պատրա՞ստ եք ստանալ ձեր բաժինը։