Ժամանակագործի պարտքը

Լռության գինը

Իմ արհեստանոցի դուռը ճռնչում էր ամեն անգամ, երբ Էլիասը ներս էր մտնում՝ իր թանկարժեք ժամացույցը ձեռքին։ Նա իմ մանկության ընկերն էր, որը դարձել էր քաղաքի ամենահաջողակ գործարարը։ Մի օր նա եկավ և խնդրեց ինձ ստորագրել մի փաստաթուղթ՝ իբրև վարկի երաշխավոր։ «Սա ընդամենը ձևականություն է, ընկերս»,- ասաց նա՝ չնայելով աչքերիս մեջ։ Ես ստորագրեցի։ Ես վստահում էի նրան, քանի որ մենք միասին էինք մեծացել այս մոխրագույն նավահանգստում։

Երեք ամիս անց բանկային ծանուցումները սկսեցին գալ իմ տուն։ Էլիասը անհետացել էր, իսկ նրա ընկերությունը սնանկ էր ճանաչվել։ Իմ խնայողությունները, իմ փոքրիկ տունը, նույնիսկ հորս ժառանգած գործիքները՝ ամեն ինչ գնաց պարտքերը մարելու համար։ Երբ ես գտա նրան մեկ տարի անց, նա նույնիսկ չկանգնեց։ Նա պարզապես ասաց. «Գործերն այդպիսին են, մարդուկ, դու պետք է ավելի խելացի լինեիր»։

Կոտրված մեխանիզմը

Ես չբողոքեցի։ Ես վերցրեցի մի փոքրիկ սենյակ նավահանգստի ծայրամասում և շարունակեցի աշխատել։ Ես վերանորոգում էի հին ժամացույցներ, որոնք մարդիկ մոռացել էին իրենց նկուղներում։ Յուրաքանչյուր մեխանիզմ ինձ հիշեցնում էր, որ ամեն ինչ ունի իր շարժման օրենքը։ Իմ կյանքը դարձավ լռակյաց, բայց ես սկսեցի հասկանալ ժամանակի իսկական արժեքը։

• Համբերությունը գիտելիք է։
• Ճշմարտությունը դանդաղ է շարժվում, բայց անխուսափելի է։
• Դավաճանությունը թունավորում է միայն դավաճանին։

Վերադարձը

Տասը տարի անց Էլիասը վերադարձավ։ Նա ծերացել էր, նրա ձեռքերը դողում էին, իսկ նրա հայտնի ոսկե ժամացույցը՝ միակ բանը, որ նա պահել էր իր նախկին փառքից, կանգ էր առել։ Նա եկավ իմ արհեստանոց, հույս ունենալով, որ ես կփրկեմ այն, քանի որ ոչ ոք այլևս չէր կարողանում աշխատեցնել այդ հին մեխանիզմը։ Նա նայեց ինձ, աչքերում՝ կեղծ ողորմածություն։ «Օգնիր ինձ, հին ընկեր, սա իմ միակ արժեքավոր իրն է»։

Ժամանակը ոչինչ չի մոռանում, այն պարզապես սպասում է ճիշտ պահին։

Ես վերցրեցի ժամացույցը։ Այնտեղ ոչինչ կոտրված չէր, պարզապես այն ժամանակագրված էր իմ սնանկացման օրվանով։ Ես նայեցի նրան և հանգիստ ասեցի. «Այս ժամացույցը երբեք չի աշխատի, Էլիաս։ Այն գրավադրված է այն օրվանից, երբ դու գրավեցիր իմ կյանքը»։ Նա փորձեց գոռալ, փորձեց սպառնալ, բայց իմ ձեռքերը, որոնք տասը տարի շարունակ ճշգրիտ մեխանիզմներ էին հավաքում, նույնիսկ չդողացին։ Ես պարզապես վերադարձրեցի նրան անշարժ մետաղի կտորը։

Հիմա ես ապրում եմ հանգիստ, իսկ Էլիասը դեռ պտտվում է նավահանգստում՝ հույս ունենալով գտնել որևէ մեկին, ով կփոխի իր ժամանակը։ Բայց ոչ ոք չի կարող հետ բերել այն, ինչ ինքն է ոչնչացրել։ Դուք երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչ է լինում, երբ ժամացույցը դադարում է հաշվել ձեր պարտքերը։