Սառած սուրճի բաժակի մետաֆիզիկան. ինչո՞ւ ենք մենք պահպանում անավարտ պահերը
Երբևէ նկատե՞լ եք, թե ինչպես է սառած սուրճի բաժակը դառնում ժամանակի անշարժ հուշարձան ձեր աշխատասեղանին։ Այս հոդվածը ուսումնասիրում է մեր հակումը՝ պահպանելու մեր չավարտված գործերի հետքերը։
Կյանքը դադարեցված ժամանակի մեջ
Մենք բոլորս էլ ունեցել ենք այդ պահը։ Դուք պատրաստում եք սուրճի թարմ բաժակ, դնում եք այն ձեր աշխատասեղանին, և հանկարծ՝ աշխատանքային հոսքը կամ հեռախոսազանգը ձեզ տանում է մեկ այլ իրականություն։ Երբ դուք վերադառնում եք, սուրճն արդեն սառն է, իսկ մակերեսին հայտնված բարակ թաղանթը հիշեցնում է մեկ ժամ առաջվա ձեր մտադրությունների մասին։ Սա պարզապես ըմպելիք չէ, սա ժամանակի սառեցված կտոր է։
Մեր սեղաններին մնացած սառը սուրճի բաժակները կամավոր կամ ակամա դառնում են մեր օրվա անավարտ գործերի արտացոլումը։ Մենք չենք թափում այն, քանի որ ենթագիտակցորեն զգում ենք, որ դրա հեռացումը կնշանակի ընդունել պարտությունը կամ այն հանգամանքը, որ մեր օրվա պլանները չիրականացան։
Սառը սուրճի գիտականությունը
Ֆիզիկայի տեսանկյունից սուրճի սառչելը էնտրոպիայի կատարյալ օրինակ է։ Ջերմությունը ցրվում է շրջակա միջավայրում, և համակարգը անցնում է բարձր էներգիայից դեպի հավասարակշռության վիճակի։ Սակայն մարդկային հոգեբանության մեջ այս գործընթացը հակառակն է՝ մենք փորձում ենք էներգիա «պահպանել» այդ բաժակի մեջ՝ հրաժարվելով ընդունել դրա ավարտը։
- Հիշողություն. յուրաքանչյուր բաժակ կրում է իր պատմությունը։
- Անորոշություն. մենք կարծում ենք, թե «հետո» դեռ կխմենք այն։
- Դիմադրություն. փոփոխությունները ընդունելու դժվարությունը։
Մեր թողած սառը սուրճը նման է աստղի, որը հանգչել է, բայց դեռ շարունակում է լույս արձակել մեր հիշողության մեջ։
Ինչո՞ւ ենք մենք պահում այդ «մեռած» բաժակները
Մենք պահում ենք դրանք, որովհետև դրանք ապացուցում են, որ մենք զբաղված ենք եղել։ Այդ բաժակը վկայում է մեր ջանքերի, մեր մտքերի ընթացքի և այն փաստի մասին, որ մենք ինչ-որ բան սկսել ենք։ Դա մեր սեփական գոյության փաստագրումն է աշխատանքային սեղանի վրա։
Երբեմն մենք նայում ենք այդ բաժակին և զգում ենք մեղքի զգացում, բայց իրականում դա պետք է ընկալել որպես ստեղծագործական գործընթացի անխուսափելի կողմնակի արդյունք։ Յուրաքանչյուր ստեղծագործ մարդու սեղանին պետք է լինի մի բաժակ, որը սառել է, մինչ նա զբաղված է եղել մեծ գործերով։
Ազատագրումը դատարկ բաժակով
Ի վերջո, այդ բաժակը լվանալը կամ թափելը մի փոքրիկ ծես է։ Դա նշանակում է մաքրել սեղանը անցյալից և տեղ բացել նոր հնարավորությունների համար։ Մենք պետք է սովորենք բաց թողնել մեր անավարտ գործերի խորհրդանիշները՝ առանց ինքներս մեզ քննադատելու։
Հիշեք՝ սառը սուրճը պարզապես վկայում է այն մասին, որ դուք ունեիք ինչ-որ բան, որն ավելի կարևոր էր, քան ձեր ըմպելիքը։ Դա հաջողության նշան է, ոչ թե անհաջողության։ Թափեք այն և պատրաստեք նորը՝ մաքուր էջից սկսելու համար։
