Չլրացված նոթատետրի երկրաչափությունը. ինչու ենք մենք վախենում առաջին էջից
Մենք բոլորս ունենք այն՝ մեր գրասեղանի դարակում թաքնված, նուրբ կաշվե կազմով կամ պարզունակ կտավե կազմով մի նոթատետր, որը սպասում է իր ժամին։ Այն անթերի է, դրա էջերը բուրում են թարմ թղթով և խոստանում են գրառել մեր ամենահամարձակ մտքերը, հանճարեղ գաղափարները կամ պարզապես առօրյա հոգսերը։ Սակայն այն մնում է դատարկ։ Ինչո՞ւ ենք մենք այդքան վախենում առաջին նախադասությունից, որը կխախտի այդ կատարյալ դատարկությունը։
Սպիտակ էջի կախարդական ճնշումը
Դատարկ թուղթը պարզապես նյութ չէ. այն ունի իր սեփական հոգեբանական ծանրությունը։ Երբ մենք նայում ենք մաքուր էջին, մենք տեսնում ենք ոչ թե հնարավորություն, այլ պարտավորություն։ Մենք վախենում ենք, որ մեր հաջորդ գրառումը չի համապատասխանի այն բարձր չափանիշներին, որոնք մեր գլխում սահմանել ենք այդ նոթատետրի համար։
Մեր մշակույթում մենք սովորել ենք գնահատել վերջնական արդյունքը, ոչ թե գործընթացը։ Այդ պատճառով, առաջին տող գրելը նշանակում է սկսել մի ճանապարհ, որտեղ սխալները անխուսափելի են։ Մենք նախընտրում ենք պահպանել «կատարելության պատրանքը»՝ նոթատետրը թողնելով չլրացված, քան ռիսկի դիմել և «փչացնել» այն միջակ գրառումներով։
Կատարելության հետապնդումը որպես արգելակ
Շատ հաճախ մենք նոթատետրը դիտարկում ենք որպես արվեստի գործ, այլ ոչ թե գործիք։ Մենք մտածում ենք. «Ես այս նոթատետրում կգրեմ միայն ամենակարևոր բաները»։ Այս մտածելակերպը նոթատետրը դարձնում է դամոկլյան սուր, որը կախված է մեր ստեղծագործական ազատության վրա։
Մաքուր էջը հնարավորությունների դաշտ է, բայց այն նաև դատարկության ծուղակ է, որտեղ մտքերը սառչում են՝ վախենալով իրականություն դառնալ։
Անկատարության գեղագիտությունը
Իրական ստեղծագործական աշխատանքը սկսվում է հենց այդ վախը հաղթահարելուց։ Երբ մենք թույլ ենք տալիս մեզ գրել «վատ» բաներ, մենք ազատագրում ենք մեր միտքը։ Անկատարությունը նոթատետրի իսկական գեղեցկությունն է։ Տարիներ անց՝ հետ նայելիս, մենք կհասկանանք, որ ամենաարժեքավորը ոչ թե մեր գրած փայլուն մտքերն են, այլ այն ճանապարհը, որ անցել ենք այդ էջերի միջով։
- Թույլ տվեք առաջին էջում անել սխալ կամ նկարել անհեթեթություն։
- Մի՛ սպասեք «հարմար պահի»՝ սկսեք հենց հիմա։
- Օգտագործեք նոթատետրը որպես մտքերի աղբարկղ, ոչ թե որպես թանգարան։
Հիշողության հետքերը
Նոթատետրը, որը լի է ջնջումներով, սրբագրումներով և թեթևակի ծալված անկյուններով, ավելի շատ է պատմում ձեր մասին, քան ցանկացած գեղեցիկ ստորագրված էջ։ Այն ձեր կյանքի երկրաչափությունն է։ Այդ էջերը կրում են ձեր մտքերի տատանումները, ձեր տրամադրության փոփոխությունները և այն պահերը, երբ դուք փորձել եք հասկանալ աշխարհը՝ մեկ գրիչի և թղթի միջոցով։
Մի՛ վախեցեք լրացնել ձեր նոթատետրերը։ Այն դատարկ էջերը, որոնք դուք խնամքով պահպանում եք, վատնված ժամանակ են։ Այն էջերը, որոնք դուք լցնում եք ձեր անկատար մտքերով, ձեր կյանքի իսկական վկայություններն են։ Վերցրեք ձեր նոթատետրը և արեք այդ առաջին, գուցե անհարթ, բայց իրական քայլը այսօր։
