Չհագած տարազների հնագիտությունը. ինչու ենք մենք պահում մեր չապրած կյանքերը
Հիշողությունների կախիչները
Բոլորս էլ ունենք պահարանի մի անկյուն, որտեղ թաքնված է «այն» զգեստը։ Հելոուինի մի հին կոստյում, որը դեռևս կրում է երեկույթի ծուխը, կամ գուցե մի թատերական հանդերձանք, որը դուք հագել եք տարիներ առաջ։ Ինչո՞ւ ենք մենք պահում այս իրերը, որոնք ոչ միայն անպետք են, այլև հաճախ անհարմար։ Հարցը ոչ թե գործվածքի որակի մեջ է, այլ այն ինքնության, որը մենք փորձել ենք հագնել այդ պահին։
Մեր պահարանները դառնում են մեր անցյալի դերասանական ստուդիաները։ Պահելով չհագած կամ մեկ անգամ հագած կոստյումը՝ մենք պահում ենք այն մարդու հիշողությունը, որին կարող էինք դառնալ այդ գիշեր։ Սա մեր չապրած կյանքերի հանդեպ ունեցած կարոտն է՝ բյուրեղացած պոլիեսթերի և թելերի մեջ։
Կերպարի կախարդանքը
Հոգեբանական տեսանկյունից կոստյումը ավելին է, քան հագուստը. դա սահման է մեր իրական «ես»-ի և աշխարհի միջև։ Երբ մենք կոստյում ենք հագնում, մենք ազատվում ենք մեր սովորական սոցիալական դերերից։ Անպետք դարձած կոստյումը պահելը նշանակում է պահել այն ազատությունը, որը մենք զգացել ենք այդ կերպարի մեջ՝ լինի դա սուպերհերոս, թե պատմական դեմք։
Մենք չենք պահում հագուստը. մենք պահում ենք այն մոգական պահը, երբ մենք հավատացել ենք, որ կարող ենք լինել ուրիշը։
Սա նաև ինքնության փորձարկում է։ Ինչու՞ ենք մենք պահում այդ կոստյումները.
- Որպեսզի հիշեցնենք մեզ, որ մենք կարող ենք փոխվել։
- Որպեսզի պահպանենք կապը այն էներգիայի հետ, որը ունեինք այդ ժամանակ։
- Որպեսզի ունենանք փախուստի հնարավորություն՝ նույնիսկ եթե դա պարզապես մտովի է։
Սպասումը՝ որպես ապագայի հայելի
Կա մի տեսակ հույս, որը կապված է մեր պահած հին կոստյումների հետ։ Մենք հաճախ մտածում ենք. «Մի օր դա պետք կգա»։ Սակայն իրականում մենք պահում ենք ոչ թե զգեստը, այլ այն հնարավորությունը, որ մեկ օր մենք նորից կդառնանք այն մարդը, ով ոչինչ չէր վախենում։
Մեր պահարանները դառնում են թանգարաններ, որտեղ ցուցանմուշները մենք ենք՝ տարբեր ժամանակներում և տարբեր դիմակներով։ Այս առարկաները մեզ ցույց են տալիս մեր ստեղծագործական պոտենցիալը, որը երբեմն մնում է չօգտագործված՝ սպասելով հաջորդ հնարավորությանը, որը երբեք չի գալիս։
Վերջնահաշվում, մեր չհագած կոստյումները հիշեցնում են մեզ, որ կյանքը միայն կոշտ իրականություն չէ։ Դրանք մեր ներքին երեխայի հուշարձաններն են, որոնք հիշեցնում են մեզ՝ ինչ է նշանակում երազել և խաղալ։ Միգուցե ժամանակն է հանել դրանք պահարանից, հագնել և հասկանալ, որ մենք դեռևս ունակ ենք զարմացնելու ինքներս մեզ։
