Դառը պտուղների այգին

Ներդրում անպտուղ հողում

Երբ ես գնեցի այս լքված, քարքարոտ հողամասը գյուղի ծայրին, բոլորը ծիծաղում էին։ Այնտեղ ոչինչ չէր աճում տասնամյակներ շարունակ։ Իմ խնայողությունները, որոնք նախատեսված էին բնակարանի համար, ես ծախսեցի ոռոգման համակարգի, պարարտանյութերի և հարյուրավոր տնկիների վրա։ Իմ ձեռքերը ճաքճքել էին աշխատանքից, իսկ մեջքս ցավում էր ամեն երեկո, բայց ես տեսնում էի ապագան։

Հարևանները գալիս էին ցանկապատի մոտ, ոչ թե օգնելու, այլ ծաղրելու։ Նրանք ասում էին. «Ինչո՞ւ ես ժամանակդ կորցնում, տղաս, այս հողը անիծված է»։ Ես լուռ ժպտում էի և շարունակում բուժել ծառերը։ Հինգ տարի անց այգին ծաղկեց։ Երբ առաջին բերքը հասունացավ, ես հրավիրեցի ողջ գյուղին՝ տոնելու։ Բայց այդ օրը դարձավ իմ կյանքի ամենամեծ դավաճանության սկիզբը։

Դավաճանության գինը

Հաջորդ առավոտյան ինձ սպասում էր գյուղապետը՝ երկու ոստիկանի ուղեկցությամբ։ Նրանք պնդում էին, որ իմ հողը պատկանում է համայնքին, և ես այն «զավթել եմ»։ Իմ փաստաթղթերը, որոնք ես պահում էի պահարանում, անհետացել էին։ Գյուղացիները, որոնց ես հյուրասիրել էի, հանկարծ սկսեցին ցուցմունք տալ իմ դեմ։ Ասում էին՝ ես հողը գողացել եմ նրանց նախնիներից։

Արդարությունը հաճախ թաքնվում է այնտեղ, որտեղ մենք ամենաքիչն ենք սպասում, բայց այն երբեք չի մոռանում ճշմարտությունը։

Ինձ վտարեցին իմ իսկ տնկած այգուց։ Նրանք այն բաժանեցին մասերի, որպեսզի յուրաքանչյուրը իր բաժինն ունենա։ Ես մնացի առանց գումարի և առանց տան՝ միայն մի պայուսակ հագուստով։ Ես տեղափոխվեցի քաղաք, աշխատեցի գիշերները, ապրեցի նկուղում, բայց երբեք չդադարեցի պայքարել։ Ես վարձեցի լավագույն փաստաբանին, որը գտավ արխիվային փաստաթղթերը, որոնք ապացուցում էին իմ սեփականության իրավունքը։

Այգու վերադարձը

Երբ ես վերադարձա, այգին արդեն մեռնում էր։ Նրանք չգիտեին, թե ինչպես խնամել ծառերը։ Հողը կոշտացել էր, իսկ ոռոգման համակարգը՝ կոտրված։ Նրանք չէին կարողանում բերք ստանալ և միայն կռվում էին միմյանց հետ։ Երբ դատարանի որոշումը հրապարակվեց, և ես ստացա իմ հողը հետ, գյուղապետը եկավ ինձ մոտ՝ խնդրելով «համագործակցել»։

Ես նայեցի նրանց աչքերին, որոնք լի էին ագահությամբ և հուսահատությամբ։ Նրանք ուզում էին վերադառնալ իմ այգում աշխատելու, որպեսզի փրկեն իրենց եկամուտը։ Ես հանգիստ պատասխանեցի. «Այս հողը հիմա փակ է բոլորի համար։ Ես այն վերածում եմ արգելոցի»։ Նրանք հեռացան՝ գլխիկոր։ Հիմա, երբ ես նստում եմ ծառերի ստվերում, գիտեմ՝ արդարությունը լուռ է, բայց անխուսափելի։