Ճեղքված սալիկների գրադարանը

Նվիրատվություն, որը դարձավ անեծք

Ես վերանորոգեցի գյուղի հին, խոնավ պահեստը՝ այն վերածելով գրադարանի։ Իմ սեփական խնայողություններով գնեցի գրքեր, ներկեր և հատակի սալիկներ։ Երբ սկսեցի, հարևանները ծիծաղում էին իմ թիկունքում։ «Հիմարն իր փողերը թաղում է փոշու մեջ»,— ասում էր գյուղապետ Աշոտը, ով մշտապես փորձում էր ինձ համոզել, որ այդ տարածքը ավելի լավ է օգտագործել որպես ավտոտնակ։

Երբ գրադարանը բացվեց, այն դարձավ գյուղի սիրտը։ Երեխաները գալիս էին դասերից հետո, իսկ ծերերը՝ թերթ կարդալու։ Բայց հենց որ մշակույթի նախարարությունը հայտարարեց, որ գրադարանը դառնալու է զբոսաշրջային կենտրոն, ամեն ինչ փոխվեց։ Աշոտն ու նրա ընկերները եկան իմ տուն՝ պահանջելով հանձնել բանալիները։ Նրանք ինձ մեղադրեցին պետական գույքը «ապօրինի օգտագործելու» մեջ, թեև հենց իրենք էին ինձ ծաղրում, երբ ես մենակ էի աշխատում։

Դավաճանության գինը

Ամենածանրը եղբորս՝ Արամի լռությունն էր։ Նա նայում էր, թե ինչպես են նրանք ինձ դուրս հանում իմ իսկ ձեռքով կառուցված շենքից։ Նրանք ինձ հեռացրին՝ առանց շնորհակալության։ Իմ ծախսած գումարը, իմ երկու տարվա քրտինքը ջնջվեցին մի գիշերվա մեջ։ Ինձ ոչինչ չմնաց, բացի փոքրիկ մի տետրից, որտեղ գրված էին բոլոր ծախսերս և նվիրատուների անունները։

Մարդիկ չեն հիշում բարությունը, երբ այն դառնում է շահույթի աղբյուր։

Ես լուռ հեռացա, բայց չմոռացա։ Ես գիտեի, որ շենքի հիմքը խնդրահարույց է, որովհետև ես ինքս էի այն ամրացրել իմ միջոցներով, իսկ նրանք անտեսեցին իմ զգուշացումը՝ շտապելով բացում անել։ Նրանք վերաներկեցին պատերը, բայց չփոխեցին հիմքը։

Սեղանների շրջադարձը

Վեց ամիս անց, երբ գյուղ եկան առաջին խոշոր ներդրողները, տանիքը սկսեց ճաքել, իսկ պատերը՝ նստել։ Գրադարանը փակվեց վթարային լինելու պատճառով։ Աշոտն ու Արամը եկան ինձ մոտ՝ խնդրելով օգնել։ Նրանք կարծում էին, որ ես կվերադառնամ ու կփրկեմ իրենց համբավը։ «Դու ես սա կառուցել, դու էլ գիտես՝ ինչպես շտկել»,— ասաց Աշոտը՝ ձևացնելով, թե ոչինչ չի եղել։

Ես նայեցի նրանց ու ժպտացի։ Ես հանեցի իմ տետրը, ցույց տվեցի յուրաքանչյուր կոպեկի հաշվարկը և ասացի. «Ես այլևս ոչինչ չեմ կառուցում ձեզ համար։ Այդ գրադարանը ձերն է, իսկ ճաքերը՝ ձեր ժառանգությունը»։ Նրանք կանգնած էին իմ շեմին՝ կոտրված, իսկ ես պարզապես փակեցի դուռը։

Երբեմն ամենաուժեղ պատասխանը ձեր լռությունն է, երբ նրանք, ովքեր ձեզ դավաճանել են, իրենց իսկ ստեղծած փլատակների տակ են մնում։