Էմուների մեծ պատերազմը. երբ ավստրալական բանակը պարտվեց թռչուններին

Անսպասելի թշնամին

1932 թվականի նոյեմբերին Ավստրալիան հայտնվեց պատմության մեջ գրեթե աննախադեպ իրավիճակում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերանները, որոնք զբաղվում էին ցորենի մշակությամբ Արևմտյան Ավստրալիայում, բախվեցին աղետի։ Մոտ 20,000 էմուներ՝ ավստրալական խոշոր, չթռչող թռչուններ, սկսեցին իրենց արշավանքը դեպի բերքատու հողեր։ Նրանք ոչ միայն ուտում էին ցորենը, այլև ոչնչացնում էին ցանկապատերը՝ բացելով ճանապարհ ճագարների համար, որոնք էլ ավելի մեծ վնաս էին հասցնում։

Ֆերմերները դիմեցին կառավարությանը՝ պահանջելով ռազմական միջամտություն։ Պաշտպանության նախարար սըր Ջորջ Փիրսը, ցանկանալով ցույց տալ, որ կառավարությունը հոգ է տանում վետերանների մասին, որոշեց ուղարկել ոչ թե թունաքիմիկատներ, այլ գնդացրորդներ՝ Lewis տեսակի գնդացիրներով և 10,000 փամփուշտներով։ Այսպիսով սկսվեց «Էմուների մեծ պատերազմը»՝ մարդու և բնության միջև ամենաաբսուրդային բախումներից մեկը։

Ռազմական ռազմավարությունը ընդդեմ բնազդի

Մայոր Մերեդիթը, ով ղեկավարում էր փոքրիկ ջոկատը, արագ հասկացավ, որ իր գործը հեշտ չի լինելու։ Էմուները, չնայած իրենց թվացյալ անշնորհքությանը, ցուցաբերեցին զարմանալի մարտավարական ճկունություն։ Այն պահին, երբ զինվորները փորձում էին մոտենալ նրանց, թռչունները ցրվում էին փոքր խմբերի՝ դարձնելով գնդացրային կրակը անարդյունավետ։

Էմուները ունեն իրենց սեփական մարտավարությունը. նրանք կռվում են ոչ թե որպես մեկ միասնական բանակ, այլ որպես անկանխատեսելի գերիլյա մարտիկներ:

Սպաները նկատեցին, որ թռչուններից յուրաքանչյուր խումբ ուներ «հետախույզներ», որոնք զգուշացնում էին վտանգի մասին։ Գնդացիրները հաճախ խափանվում էին, իսկ թռչունների արագությունը և դիմացկունությունը թույլ էին տալիս նրանց հեռանալ նույնիսկ վիրավոր վիճակում։ Ռազմական գործողությունը, որը պետք է տևեր մի քանի օր, վերածվեց շաբաթների անհաջող փորձերի։

Անփառունակ ավարտ

Մի քանի շաբաթ անց զինվորականները ստիպված եղան նահանջել։ Տվյալները ցույց էին տալիս, որ սպանվել է ընդամենը մի քանի հարյուր թռչուն՝ ծախսելով հազարավոր փամփուշտներ։ Պետական բյուջեի վրա այս «արշավանքը» բավականին թանկ նստեց, իսկ մամուլը ծաղրում էր բանակի անզորությունը։

• Պետական միջամտությունը ճանաչվեց տապալված։
• Էմուները շարունակեցին իրենց ավերիչ գործունեությունը ֆերմերների դաշտերում։
• Այս պատմությունը մնաց պատմության մեջ որպես մարդկային գոռոզության և բնության անկանխատեսելիության դասական օրինակ։

Ի վերջո, Ավստրալիայի կառավարությունը հասկացավ, որ ռազմական ուժը լուծում չէ։ Փոխարենը, նրանք ներդրեցին պարգևատրման համակարգ ֆերմերների համար, ովքեր ինքնուրույն էին պայքարում թռչունների դեմ, ինչը ավելի արդյունավետ եղավ։ Էմուների մեծ պատերազմը մնում է հիշեցում այն մասին, որ երբեմն բնությունը կարող է հաղթել ամենահզոր զենքերին անգամ։