Մոռացված տոմսը և անսպասելի վերադարձը
Գնացքի կայարանի ցուրտը
Այդ օրը հունվարի տասնութն էր, և ցուրտն այնքան ուժեղ էր, որ թվում էր՝ օդը սառչում է թոքերիս մեջ։ Ես կանգնած էի կայարանի հարթակում՝ գրպանումս ունենալով ընդամենը մի քանի մետաղադրամ։ Իմ աշխատանքը կորցրել էի նախորդ շաբաթ, իսկ տանտիրուհին սպառնացել էր դուրս շպրտել ինձ, եթե մինչև երեկո վարձը չվճարեմ։ Կողքիս նստած էր մի տարեց մարդ՝ պատռված վերարկուով, որը ցրտից դողում էր։ Նա նայեց ինձ, աչքերում՝ հուսահատություն, և հարցրեց՝ արդյոք ունեմ մի կտոր հացի գումար։
Ես նայեցի իմ ձեռքի մետաղադրամներին։ Դրանք բավական էին միայն իմ գնացքի տոմսի համար, որը պետք է տաներ ինձ դեպի քաղաք՝ հարցազրույցի։ Եթե ես տայի այդ գումարը, պետք է ոտքով գնայի տասը կիլոմետր։ Բայց նրա աչքերը... դրանք հիշեցնում էին հորս աչքերը, երբ նա վերջին օրերն էր ապրում։ Ես առանց մտածելու տվեցի ամբողջ գումարը նրան։ «Կեր ինչ-որ բան, ընկեր»,— ասացի ես ու հեռացա՝ ոտքով քայլելով դեպի անհայտություն։
Կորուստը և ծաղրը
Երբ հարցազրույցի հասա, արդեն ուշացել էի։ Գործատուն նույնիսկ չլսեց ինձ։ Ավելին, իմ եղբայրը, որին խնդրել էի օգնել ինձ, երբ հիվանդացա, պարզապես փակեց դուռը իմ առաջ։ «Դու միշտ էլ անհաջողակ ես եղել, ինչո՞ւ պետք է քեզ օգնեմ»,— ասաց նա։ Ես կորցրեցի ամեն ինչ։ Տունը, աշխատանքը, նույնիսկ հավատը մարդկանց հանդեպ։ Տարիներ շարունակ ես աշխատում էի ամենածանր գործերում, քնում էի գործարանի հատակին, կուտակում էի յուրաքանչյուր կոպեկ, որպեսզի մի օր սեփական փոքրիկ արհեստանոցը բացեմ։
Միշտ հիշիր, որ քո արած բարությունը երբեք չի կորչում, այն պարզապես սպասում է իր ժամանակին՝ վերադառնալու համար։
Անսպասելի զանգը
Տասը տարի անց ես արդեն հաջողակ ձեռնարկատեր էի։ Մի օր գրասենյակս մտավ մի հարուստ տղամարդ՝ թանկարժեք կոստյումով։ Նա նայեց ինձ, ապա՝ իմ հին լուսանկարին, որը պատից կախված էր։ «Դուք ինձ չեք ճանաչում, բայց տասը տարի առաջ դուք փրկեցիք ինձ»,— ասաց նա։ Պարզվեց, որ այն տարեց մարդը, որին ես օգնել էի, եղել է մի հզոր ընկերության նախկին սեփականատեր, որը հայտնվել էր փողոցում ընտանեկան դավաճանության պատճառով։ Իմ տված գումարով նա կարողացել էր հասնել իր փաստաբանին, որը օգնել էր նրան հետ վերցնել իր բիզնեսը։
Նա վերադարձրել էր ինձ ոչ միայն գումարը, այլև առաջարկել էր համագործակցություն, որը ինձ դարձրեց շուկայի առաջատարը։ Իսկ եղբայրս, որը ժամանակին երես էր թեքել ինձանից, երբ իմացավ հաջողությանս մասին, եկավ ինձ մոտ՝ խնդրելով օգնել իր սնանկացող բիզնեսին։ Ես նայեցի նրա աչքերին, ժպտացի և ասացի միայն մեկ բառ. «Ոչ»։ Կյանքը միշտ վերադարձնում է այն, ինչ դու տվել ես ուրիշներին՝ լավ թե վատ։
Մի՞թե չարժե լինել բարի, նույնիսկ երբ թվում է, թե աշխարհը ձեզ ոչինչ չի պարտվում։
