Ընդհանուր պատի անեծքը
Պատի ճաքը
Ամեն ինչ սկսվեց մի պարզ ճաքից, որը հայտնվեց մեր հյուրասենյակի և հարևանիս՝ պարոն Արամյանի ննջասենյակի ընդհանուր պատին։ Նա եկավ ինձ մոտ՝ դեմքը կարմրած զայրույթից, և մատնացույց արեց պատը, որը դեռևս անվնաս էր թվացող ճաքով։ «Դու պատերդ ես քանդում, որ իմ կողմը տեղափոխվես», - բղավեց նա։ Ես փորձեցի բացատրել, որ դա հին շենքի հիմքի նստվածքն է, բայց նա ինձ չէր լսում։
Հաջորդ օրը նա արդեն ոստիկանություն էր կանչել՝ պնդելով, որ ես անօրինական վերանորոգում եմ սկսել, որը վտանգում է շենքի կառուցվածքը։ Ես կանգնած էի իմ միջանցքում՝ ձեռքերս գրպաններում, մինչ ոստիկանները նայում էին ինձ այնպիսի հայացքով, ասես ես ծանր հանցագործ լինեի։ Իմ ընտանիքը լռում էր։ Կինս աչքերը թեքում էր, իսկ երեխաներս փակվել էին իրենց սենյակներում։
Լռության գինը
Արամյանը պահանջեց, որ ես վճարեմ ամբողջ շենքի հիմքի ամրացման համար, մի գումար, որը մեր ընտանիքի տարեկան եկամուտից ավելին էր։ Ես ոչինչ չասացի։ Ես պարզապես վերցրեցի վարկը, որպեսզի խաղաղություն լինի։ Ամիսներ շարունակ ես աշխատում էի երկու տեղում, իսկ Արամյանը ամեն օր հանդիպելիս ծաղրական ժպտում էր։
Ճշմարտությունը դանդաղ է շարժվում, բայց այն երբեք չի կորչում։
Ես հավաքում էի յուրաքանչյուր անդորրագիր և յուրաքանչյուր փաստաթուղթ։ Մինչ նրանք նշում էին իրենց «հաղթանակը», ես ուսումնասիրում էի շենքի հին գծագրերը։ Պարզվեց, որ Արամյանի ընտանիքը տարիներ առաջ ապօրինի կերպով ավելացրել էր իրենց բնակարանի մակերեսը՝ հենց այն պատի հաշվին, որը հիմա ճաքում էր։
Սեղանը շուռ է գալիս
Մի օր, երբ Արամյանը հերթական անգամ եկավ ինձ մոտ՝ նոր պահանջներով, ես հանգիստ դրեցի սեղանին ինժեներական եզրակացությունը։ Այնտեղ սևով սպիտակի վրա գրված էր՝ պատի ճաքը առաջացել է իրենց ապօրինի կառույցի ծանրաբեռնվածության պատճառով։ Ես ոչ միայն չէի վճարելու, այլև պահանջում էի նրանցից վերականգնել պատի սկզբնական վիճակը։
Նրա դեմքը գունատվեց։ Նա սկսեց աղաչել՝ ասելով, որ տունը վաճառքի է հանել և չի կարող այսպիսի բան թույլ տալ։ Նա նույնիսկ փորձեց կաշառք առաջարկել, որպեսզի ես «մոռանամ» փաստաթղթերի մասին։ Ես պարզապես ցույց տվեցի դռան կողմը։ Հաջորդ շաբաթ նրանք ստիպված եղան քանդել իրենց կառույցը, իսկ բնակարանը վաճառեցին կես գնով։
Վերջաբան
Հիմա, երբ անցնում եմ այդ պատի կողքով, այն կանգուն է և ամուր։ Ես այլևս երբեք չեմ խոսել Արամյանի հետ, բայց երբեմն մտածում եմ՝ արժե՞ր արդյոք այդ ամբողջ ատելությունը մեկ պատի համար։ Կարծում եմ՝ մարդիկ միշտ ստանում են այն, ինչին արժանի են, պարզապես պետք է համբերել։
