Անավարտ գործերի հոգեբանությունը. ինչու ենք մենք чաչանակվում կիսատ մնացած մտքերի մեջ
Անավարտ գործերի ծանրությունը
Երբևէ նկատե՞լ եք, թե ինչպես է մտքիդ մեջ պտտվում այն անավարտ նամակը, որը սկսել էիր գրել երեք օր առաջ, կամ այն գիրքը, որը դեռ չես ավարտել ընթերցել: Սա միայն ժամանակի կառավարման խնդիր չէ, այլ մեր հոգեբանության խորքային առանձնահատկություն: Մեր ուղեղը բնածին ձգտում ունի ավարտին հասցնելու գործերը, և երբ դրանք կիսատ են մնում, դրանք դառնում են մեր մտավոր էներգիան «ծծող» մակաբույծներ:
Այս երևույթը գիտության մեջ հայտնի է որպես Զեյգարնիկի էֆեկտ: Խորհրդային հոգեբան Բլյումա Զեյգարնիկը նկատել էր, որ մատուցողները հիշում էին չվճարված պատվերները շատ ավելի լավ, քան արդեն փակվածները: Մեր ուղեղը ֆիքսվում է այն ամենի վրա, ինչը դեռ «բաց» է:
Ինչու է ուղեղը պահանջում ավարտ
Մեր նախնիների համար անավարտ գործը կարող էր նշանակել չավարտված որս կամ չկառուցված ապաստարան, ինչը վտանգավոր էր գոյատևման համար: Այսօր այդ նույն մեխանիզմը գործում է մեր թվային և գրասենյակային կյանքում: Երբ մենք անընդհատ հետաձգում ենք փոքրիկ խնդիրները, մեր «մտավոր աշխատանքային հիշողությունը» գերբեռնվում է:
- Անավարտ գործերը ստեղծում են ֆոնային անհանգստություն:
- Դրանք խանգարում են կենտրոնանալ ընթացիկ պահի վրա:
- Դրանք սպառում են մեր կամքի ուժը՝ օրվա վերջում մեզ թողնելով հոգնած:
Անավարտ գործերը մեր մտքի բաց պատուհաններն են, որոնք անդադար աղմուկ են ներս թողնում:
Հաղթահարելով կիսատության հմայքը
Մարդիկ հաճախ վախենում են ավարտել գործը, որովհետև ավարտը նշանակում է դատողության ենթարկվել: Եթե գիրքը կարդացված է, այն արդեն կարող է գնահատվել: Եթե նախագիծը հանձնված է, այն կարող է քննադատվել: Այս վախը մեզ ստիպում է պահել անավարտ գործերի մի ամբողջ «գերեզմանոց» մեր սեղանին և համակարգչում:
Լուծումը պարզ է՝ «փոքր հաղթանակների» ռազմավարությունը: Փոխարենը փորձել ավարտել ամեն ինչ միանգամից, պետք է բաժանել խնդիրները այնպիսի մասերի, որոնք հնարավոր է փակել 15 րոպեում: Յուրաքանչյուր «փակված» գործ ուղեղին տալիս է դոֆամինի փոքրիկ չափաբաժին, որը խթանում է հաջորդ քայլին:
Կյանքի դասը
Անավարտ գործերի հետ աշխատելը ոչ թե արտադրողականության մասին է, այլ մտքի խաղաղության: Երբ դուք գիտակցաբար ավարտում եք անգամ ամենաչնչին գործը, դուք ազատում եք ձեր մտքի ռեսուրսները՝ ավելի կարևոր և ստեղծագործական մտքերի համար: Հիշեք՝ կատարյալը անավարտի թշնամին է, իսկ ավարտունը՝ հանգստության բանալին:
