Կպչուն թերթիկների հետքերի հնագիտությունը. ինչո՞ւ ենք մենք պահպանում սոսնձի մնացորդները

Կպչուն ուրվականը

Մտեք ցանկացած գրասենյակ կամ աշխատասենյակ, և անպայման կգտնեք այն՝ մոնիտորի եզրին, սեղանին կամ գրապահարանին մնացած մի փոքր կպչուն, գունաթափված ուղղանկյունը։ Սա վաղուց հեռացված կպչուն թերթիկի սոսնձային հետքն է։ Մենք սովորաբար պոկում ենք թուղթը, կողկողում և նետում աղբամանը՝ աշխատանքն ավարտելու բավարարվածության զգացումով։ Սակայն այս ֆիզիկական ուրվականը մնում է։ Ինչո՞ւ ենք մենք հանդուրժում այդ կպչուն հետքը։ Սա մեր առօրյա աշխատանքային ընթացքի հնագիտությունն է՝ մի հանձնառության շոշափելի արձանագրություն, որը մենք ստանձնել, իրականացրել և ապա դեն ենք նետել։

Այս հետքերը մեր աշխատանքի լուռ քարտեզագրությունն են։ Դրանք խորհրդանշում են այն փոքրիկ, հատիկավոր խոստումները, որոնք տալիս ենք ինքներս մեզ՝ «զանգահարել ատամնաբույժին», «կաթ գնել», «ներկայացնել եռամսյակային հաշվետվությունը»։ Երբ թուղթը հեռանում է, հիշողությունը հաճախ խամրում է, բայց ստվերը մնում է։ Սա տարօրինակ սովորություն է. մենք շատ բծախնդիր ենք մեր թվային աշխատանքային տարածքների հարցում, բայց թույլ ենք տալիս, որ մեր ֆիզիկական միջավայրը լցվի մեր անցյալի անելիքների ցուցակների քիմիական մնացորդներով։

Սոսնձային հենակետի հոգեբանությունը

Ինչո՞ւ մենք չենք մաքրում դրանք։ Այդ հետքերի մեջ ինչ-որ հարմարավետություն կա։ Այն հենակետ է ծառայում մի աշխարհում, որն ավելի ու ավելի է դառնում անցողիկ։ Մեր աշխատանքային կյանքը տեղափոխվել է ամպային տիրույթներ, Slack-ի ալիքներ և առաջադրանքների կառավարման ծրագրեր, որոնք անողոք արդյունավետությամբ թարմացվում ու ջնջվում են։ Կպչուն թերթիկը, հակառակը, ֆիզիկական աշխարհի մասունք է։ Նույնիսկ երբ թուղթը չկա, սոսնձային հետքը հիշեցնում է, որ մենք այստեղ ենք եղել, աշխատել ենք և արդյունավետ ենք եղել։

• Ջանքի հաստատում. հետքն ապացուցում է, որ առաջադրանքը նկատվել է։
• Սովորույթային իներցիա. մենք դադարում ենք նկատել մեր իսկ ստեղծած հետքերը։
• Ժամանակային նշիչներ. դրանք հետևում են մեր սեղանին անցկացրած կյանքի ռիթմին։

Մենք տեսնում ենք այդ նշանները և ենթագիտակցորեն գրանցում որպես «ավարտված»։ Դրանք դառնում են մեր կյանքի ֆոնային աղմուկի մի մասը, ինչպես հատակի քերծվածքը կամ գորգի՝ արևից խամրած հատվածը։ Մենք մեր մասնագիտական գոյությունը քարտեզագրել ենք մեր կահույքի վրա՝ մեկական թերթիկով։

Մաքուր էջի ծեսը

Այնուամենայնիվ, դրանք մաքրելու գործընթացը խորը բավարարվածություն է պատճառում։ Երբ վերջապես սպիրտով կամ փափուկ ռետինով մաքրում ենք այդ կպչուն ուղղանկյունը, մենք ավելին ենք անում, քան պարզապես սեղան մաքրելը. մենք կատարում ենք ավարտի ծես։ Սա ճանաչումն է այն բանի, որ աշխատանքային շրջափուլն ավարտված է։ Մեզանից շատերը ամիսներ, երբեմն տարիներ են անցկացնում առանց դա անելու՝ թույլ տալով, որ սեղանները վերածվեն լքված նախագծերի և մոռացված հանձնարարությունների հնագույն ձեռագրի։

Կպչուն թերթիկի հետքը մեր ճանաչողական ծանրաբեռնվածության ֆիզիկական դրսևորումն է՝ հիշեցում, որ յուրաքանչյուր «կատարված» առաջադրանք հետք է թողնում մեր միջավայրում։

Երբ մաքրում եք այդ հետքը, դուք ոչ միայն սոսինձն եք հեռացնում, այլև մտավոր տարածք եք ազատում նոր մտադրությունների համար։ Սա մտքի համար «վերակայման» (reset) կոճակ է։ Եթե ձեր սեղանը լի է այդ ուրվականներով, գուցե նկատեք, որ ձեր ուշադրությունը ցրված է։ Յուրաքանչյուր նշան փոքր, ենթագիտակցական շեղող գործոն է՝ վիզուալ մի «ներդիր» (tab), որը երբեք մինչև վերջ չեք փակել։

Արդյունավետության հնագիտությունը

Ի վերջո, այս նշանները պատմում են մեր աշխատելաոճի մասին։ Մենք այնպիսի տեսակ ենք, որ սիրում է հետևել իր առաջընթացին, նույնիսկ երբ դա չենք գիտակցում։ Մենք օգտագործում ենք մեր շրջապատի ֆիզիկական տարածությունը՝ մեր հիշողությունը դրսևորելու համար։ Կպչուն թերթիկը թերևս մեր ունեցած ամենաազնիվ գործիքն է. այն փխրուն է, ժամանակավոր և հակված է կորցնելու իր կպչունությունը։ Այն կատարելապես արտացոլում է մեր ժամանակակից աշխատանքի բնույթը, որը հաճախ թվում է, թե մշտապես պոկվում է մեր կյանքի մակերեսից։

Մտածեք, թե ինչ է պատմում ձեր սեղանի հետքը ձեր մասին։ Արդյոք դրանք կուտակվա՞ծ են համակարգչի շուրջ՝ ներկայացնելով հաճախակի կրկնվող թվային առաջադրանքները։ Իսկ գուցե պատի՞ն են, նշելով երկարաժամկետ նպատակները։ Յուրաքանչյուրը տվյալ է ձեր արդյունավետության ինքնակենսագրության մեջ։ Հասկանալով, թե ինչու ենք պահպանում այս նշանները, մենք ավելի խորը պատկերացում ենք կազմում աշխատանքի և հիշողության հետ մեր հարաբերությունների մասին։

Հաջորդ անգամ, երբ տեսնեք այդ կպչուն, գունաթափված քառակուսին ձեր սեղանին, պարզապես մի անտեսեք այն։ Վերաբերվեք դրան որպես մասունքի։ Մի պահ ժամանակ տրամադրեք՝ գնահատելու այն աշխատանքը, որը այն ներկայացնում էր, և հետո, եթե պատրաստ եք, մաքրեք այն՝ տեղ բացելով հաջորդ անելիքների համար։