Քերծված վինիլային ձայնապնակների հնագիտությունը. ինչո՞ւ ենք մենք պահպանում լսելի անկատարությունները

Յուրաքանչյուր ձայնապնակ հավաքող գիտի այն հատուկ, սրտխառնոց առաջացնող ձայնը՝ խորը քերծվածքի ռիթմիկ, անդադար թակոցը։ Դա ակոսի ընդհատման ձայնն է՝ ժամանակի մի պահ, երբ ասեղը բախվել է խոչընդոտի։ Սակայն, չնայած բյուրեղյա մաքուր թվային տարբերակների և բարձրորակ սթրիմինգի առկայությանը, շատերս կառչած ենք այս վնասված մասունքներից։ Մենք դրանք պահում ենք ոչ թե ի հեճուկս թերությունների, այլ հենց դրանց պատճառով։ Այդ քերծված ձայնապնակները մեր անձնական պատմության հնագիտական շերտերն են, որոնք քարտեզագրում են այն քաոսային ու խառնաշփոթ միջավայրերը, որտեղ ժամանակին լսում էինք մեր սիրելի ալբոմները։

Հիշողության անատոմիան

Յուրաքանչյուր քերծվածք մի պատմություն է պատմում, որը կապ չունի արտիստի մտահղացման հետ։ Երբ հանում եմ 1970-ականների ֆոլկ-երաժշտության իմ ծռված ձայնապնակը, ես չեմ մտածում երգչի ձայնի մասին։ Ես մտածում եմ իմ քսանական տարիների նեղլիկ բնակարանի, գրքերի կույտի վրա դրված էժանագին ձայնարկիչի և այն բուռն երեկույթի մասին, որի ժամանակ գինու բաժակը շրջվել էր սարքի վրա։ Քերծվածքը սպի է՝ անզգուշության պահի շոշափելի հիշեցում, որը վերածվել է թանկ հուշի։

• Քերծվածքները պահպանում են մեր կենսատարածքի աշխարհագրությունը։
• Դրանք նշանավորում են մեր կյանքի տարբեր փուլերի անցումները։
• Դրանք մեր անցյալի խանդավառության ֆիզիկական ապացույցներն են։

Մենք պարզապես երաժշտություն չենք պահում, մենք պահում ենք մեր անցյալի քաոսային, չխմբագրված իրականությունը։ Անկատարությունն է հենց էությունը։

Անկատար ունկնդրման ծեսը

Քերծված ձայնապնակը լսելու համար յուրահատուկ համբերություն է պետք։ Դու սովորում ես կանխատեսել ընդհատումը։ Սովորում ես համակերպվել ռիթմին՝ ընդհատումը դիտելով ոչ թե որպես անհանգստություն, այլ որպես հարվածային գործիքի մաս։ Այս ակտիվ մասնակցությունը փոխում է մեր հարաբերությունները արվեստի հետ։ Մենք այլևս պասիվ սպառողներ չենք, մենք մեր սեփական պատմության համահեղինակներն ենք։ Մենք ընդունում ենք թերի առարկան որպես փորձառության ամբողջական տարբերակ՝ գիտակցելով, որ կյանքն ինքնին հազվադեպ է լինում անխափան ընթացք։

Քերծվածքը չի ոչնչացնում երաժշտությունը, այն ավելացնում է մեկնաբանության մի շերտ։ Այն հիշեցնում է մեզ, որ մենք այնտեղ էինք, որ մենք ապրում էինք, շարժվում և երբեմն սայթաքում, մինչ երաժշտությունը հնչում էր։

Շփման պահպանումը

Մի աշխարհում, որն ավելի ու ավելի հարթ, թվայնացված և ստերիլ է դառնում, քերծված ձայնապնակը շփման դեմ ուղղված անկախության հուշարձան է։ Մենք ապրում ենք մի դարաշրջանում, որտեղ կարող ենք գրեթե ամեն ինչ հետարկել մեկ սեղմումով։ Սակայն քերծված վինիլը մնում է հավերժական։ Այն հնարավոր չէ խմբագրել։ Այն ներկայացնում է անցյալի իրականության հանդեպ հանձնառությունը՝ իր բոլոր թերություններով հանդերձ։ Այս ձայնապնակները պահելը նշանակում է ընդունել, որ մեր պատմությունը ոչ թե անարատ արխիվ է, այլ ապրված, շոշափված և երբեմն կոտրված պահերի հավաքածու։

Ինչո՞ւ չենք կարողանում հրաժարվել

Հեշտ է դեն նետել կոտրված իրերը, բայց մենք պահում ենք այս ձայնապնակները, քանի որ դրանք մեր մի մասնիկն են թվում։ Եթե փոխարինեինք յուրաքանչյուր քերծված ձայնապնակ անթերի նորով, մենք կկորցնեինք մեր սեփական էվոլյուցիայի շոշափելի քարտեզը։ Մենք պարզապես պլաստիկ չենք կուտակում, մենք մեր գոյատևման ապացույցներն ենք հավաքագրում։ Յուրաքանչյուր ընդհատում վկայություն է. «Ես այստեղ էի, ես լսում էի, և դա ինձ փոխեց»։

Վերջին հաշվով, քերծված ձայնապնակը սովորեցնում է, որ գեղեցկությունը պարտադիր չէ, որ լինի անթերի։ Պահպանելով այս վնասված մասունքները՝ մենք սովորում ենք գնահատել մեր սեփական կյանքի կոպտությունը, մաշվածությունը և անսպասելի ռիթմիկ ընդհատումները։ Հաջորդ անգամ, երբ լսեք այդ ծանոթ թակոցը, մի՛ շտապեք ձայնապնակ մաքրող գործիքի կողմը։ Լսեք վինիլի վրա փորագրված պատմությունը և հիշեք, որ կյանքի ամենաիմաստալից մասերը հազվադեպ են լինում նրանք, որոնք սկզբից մինչև վերջ անխափան են հնչում։