Ուրվական պրոֆիլների հնագիտությունը. ինչու ենք մենք պահպանում մեր թվային ստվերները
Թվային գերեզմանոցի դարպասները
Մենք բոլորս ունենք դրանք՝ MySpace-ի մի հին էջ, որի գաղտնաբառը մոռացել ենք, ֆորումի մի օգտահաշիվ, որտեղ վերջին անգամ գրառում ենք կատարել 2009-ին, կամ մի սոցիալական ցանց, որը վաղուց արդեն իր գոյությունը դադարեցրել է, բայց տվյալները դեռ հասանելի են: Այս «ուրվական պրոֆիլները» պարզապես աղբ չեն. դրանք մեր ինքնության սառեցված կտորներ են, որոնք լողում են համացանցի անծայրածիր օվկիանոսում: Ինչու՞ ենք մենք թողնում դրանք՝ փոխարենը ջնջելու և մաքրելու մեր թվային հետքերը:
Մեր մշակույթի մեջ գոյություն ունի մի տեսակ «թվային հավերժության» ձգտում: Մենք վախենում ենք ջնջել նույնիսկ այն բաները, որոնք վաղուց իմաստազրկվել են: Այդ պրոֆիլները դառնում են մեր անցյալի ինքնակենսագրականները, որոնք գրվել են երիտասարդ, միամիտ և հաճախ՝ ավելի անկեղծ տարբերակների կողմից:
Ինքնության պահպանումը թվային փոշու մեջ
Յուրաքանչյուր ուրվական պրոֆիլ իր մեջ կրում է մի կոնկրետ ժամանակաշրջանի մթնոլորտ: Այնտեղ կան երաժշտական նախասիրություններ, որոնք այսօր մեզ համար կարող են տարօրինակ թվալ, լուսանկարներ, որոնք արտացոլում են անցած նորաձևության միտումները, և մտքեր, որոնք այլևս չեն համապատասխանում մեր ներկայիս աշխարհայացքին: Այս պրոֆիլները պահելը նման է տան անկյունում մի հին արկղ պահելուն, որը երբեք չես բացում, բայց գիտես, որ այնտեղ է:
- Պատահական մուտքեր դեպի հին ֆորումներ:
- Կիսատ մնացած բլոգեր, որոնք դադարել են գործել տասը տարի առաջ:
- Մոռացված հավելվածներ, որոնք դեռ պահում են մեր հին սոցիալական կապերը:
Ինչպես նշել է մի մշակութաբան.
Թվային ուրվականը միակ ապացույցն է այն բանի, որ մենք ինչ-որ ժամանակ ուրիշ մարդ էինք, և այդ ապացույցը պահելը մեր գոյատևման եղանակներից մեկն է:
Թվային անմահության պատրանքը
Մենք չենք ջնջում այս էջերը, քանի որ վախենում ենք մոռացումից: Թեև մենք գիտակցում ենք, որ այդ էջերը ոչ ոք չի այցելում, միտքը, որ մեր թվային ներկայությունը կարող է ընդմիշտ անհետանալ, տագնապ է առաջացնում: Դա մեր ժամանակակից եղանակն է՝ մնալու պատմության մեջ, թեկուզ աննշան և մոռացված ձևով:
Եզրակացություն
Ի վերջո, այդ ուրվական պրոֆիլները մեր թվային ինքնության հնագիտական պեղումներն են: Դրանք մեզ հիշեցնում են, որ մենք անընդհատ փոխվում ենք: Թողեք դրանք կամ ջնջեք՝ կարևոր է հասկանալ, որ ձեր իրական «ես»-ը ոչ թե այդ հին էջերի մեջ է, այլ այն ճանապարհի, որն անցել եք դրանցից մինչև այսօր:
