Ձմեռային աղի ժառանգությունը
Դատարկ տան արձագանքը
Երբ հայրս մահացավ, եղբայրներս ու քույրերս մի գիշերվա մեջ անհետացան՝ թողնելով ինձ միայն պարտքերի կույտը և ծերացող մորս, որը չէր հասկանում, թե ուր են գնացել նրանք։ Նրանք ասացին, որ քաղաքում աշխատանք չկա, որ այս տունը «մեռած վայր է», և որ ես պետք է կամ վաճառեմ այն, կամ մնամ ու փտեմ նրա պատերի ներքո։ Ես մնացի։ Տասը տարի շարունակ ես վերանորոգեցի տանիքը, վճարեցի հարկերը և խնամեցի մորս, մինչ նրանք նույնիսկ մեկ անգամ չզանգահարեցին՝ հարցնելու՝ արդյոք մենք դեռ ողջ ենք։
Ես աշխատում էի գործարանում, իսկ երեկոյան տուն վերադառնալիս մաքրում էի ձյունը կամ շտկում ցանկապատը։ Յուրաքանչյուր դոլար, որ վաստակում էի, գնում էր հողի և տան պահպանմանը։ Ես մոռացա իմ երազանքների մասին, իմ անձնական կյանքի մասին, որովհետև ինձ թվաց, թե սա իմ պարտքն է։ Բայց իմ պարտքը չէր պատասխանատու լինել նրանց փախուստի համար։
Վերադարձը սառնամանիքին
Տասը տարի անց, երբ լուր տարածվեց, որ մեր գյուղի մոտակայքում նոր ճանապարհ է կառուցվելու և հողի գները բարձրացել են, նրանք վերադարձան։ Նրանք եկան թանկարժեք մեքենաներով, նոր կոշիկներով, որոնք ծիծաղելի էին մեր ցեխոտ ճանապարհների համար։ Նրանք նույնիսկ չբարևեցին մորս, այլ անմիջապես սկսեցին հաշվել քառակուսի մետրերը։ «Սա ընտանեկան ժառանգություն է»,— ասաց ավագ եղբայրս՝ նայելով պատերին, որոնք ես էի ներկել, — «և մենք իրավունք ունենք մեր բաժնի վրա»։
Ես լուռ էի։ Ես թույլ տվեցի նրանց խոսել, ես թույլ տվեցի նրանց ցույց տալ իրենց ագահությունը։ Նրանք պահանջեցին վաճառել տունը։ Ես պարզապես նայեցի նրանց և ասացի. «Լավ, բայց նախ պետք է փակեք հաշիվները»։
Հաշվարկի ժամը
Ես հանեցի մի հաստ թղթապանակ, որտեղ հավաքել էի տասը տարվա բոլոր անդորրագրերը։ Ամեն մի պտուտակի, ամեն մի պարկ ցեմենտի, մորս բուժման ծախսերի և հարկերի մասին տեղեկությունները մանրամասն գրված էին այնտեղ։ Ես դրեցի այն սեղանին և հանգիստ ձայնով ասացի. «Եթե ուզում եք ձեր բաժինը, ապա նախ պետք է վճարեք ձեր պարտքը։ Այս տան վերանորոգման ծախսերը, հարկերը և մորս խնամքի գումարը, գումարած տոկոսները, կազմում են այն գինը, որ դուք պետք է վճարեք ինձ, նախքան սեփականության իրավունքը կբաժանվի»։
Նրանք լռեցին։ Սենյակում միայն ժամացույցի տկտկոցն էր լսվում, որը թվում էր ավելի բարձր, քան երբևէ։
Երբ նրանք հասկացան, որ այդ գումարը գերազանցում է հողի ներկայիս արժեքը, նրանց դեմքերը գունատվեցին։ Նրանք ոչինչ չէին ակնկալում, նրանք սովոր էին, որ ես միշտ զիջում եմ։
Վերջին խոսքը
Նրանք հեռացան՝ աղմկելով, սպառնալով դատարանով, բայց երբեք չվերադարձան։ Իրավաբանական փաստաթղթերը, որոնք ես պատրաստել էի, անթերի էին։ Ես մնացի տանը, որը հիմա արդեն պաշտոնապես իմն էր՝ առանց որևէ ուրիշի հավակնության։
Երբեմն ես նստում եմ պատշգամբում և նայում հեռու գնացող ճանապարհին։ Մարդիկ հաճախ մոռանում են, որ սերն ու հավատարմությունը գին ունեն, և եթե դու չես վճարում դրանց համար ժամանակին, մի օր կյանքը կներկայացնի հաշիվը, որը դու ի վիճակի չես լինի փակելու։ Իսկ դուք պատրա՞ստ եք վճարել ձեր պարտքերը, երբ դրանք վերջապես հասնեն ձեզ։
