Մեռած խմբային չատերի հնագիտությունը. ինչո՞ւ ենք մենք պահում լռող զրույցները

Ձեր գրպանում ապրող թվային ուրվականները

Բացեք ձեր հաղորդագրությունների հավելվածը և թերթեք դեպի ներքև։ Ակտիվ աշխատանքային թեմաներից, ընտանեկան նորություններից և ընկերների հետ ծավալած զրույցներից այն կողմ՝ դուք ի վերջո կհանդիպեք լռության մի պատի։ Դա 2019 թվականի մի չատ է՝ գուցե «Ճամփորդողների խումբ» կամ «Ծննդյան անակնկալի պլանավորում» վերնագրով։ Վերջին հաղորդագրությունը պիցցայի պղտոր լուսանկար է կամ որևէ մեկի՝ ռեստորան հասնելու ժամանակագրված հաստատումը։ Սա մեռած խմբային չատ է՝ թվային մասունք, որն այլևս ոչ մի գործառույթ չի կատարում, սակայն դուք չեք կարողանում սեղմել «ջնջել» կոճակը։

Մենք ապրում ենք թվային կուտակումների աննախադեպ դարաշրջանում։ Ի տարբերություն իրական առարկաների, որոնք տեղ են զբաղեցնում դարակներում, այս զրույցները անկշիռ են։ Դրանք գոյություն ունեն ամպային հիշողության մեջ և անտեսանելի են, քանի դեռ մենք չենք որոշում «պեղել» դրանք։ Սա հատկապես վտանգավոր է հուզական կուտակողների համար, քանի որ դրանք պահելու համար որևէ նյութական գին չենք վճարում։ Մենք այս թեմաները վերածում ենք փոքրիկ, անձնական թանգարանների՝ պահպանելով մեր անցյալի «ես»-ի հստակ հաճախականությունը։

Լճացման անատոմիան

Ինչո՞ւ են այս խմբերը մեռնում։ Սովորաբար դա տեղի է ունենում աստիճանաբար, այլ ոչ թե կտրուկ պայթյունի նման։ «Ծննդյան անակնկալի» չատը մեռնում է, որովհետև անակնկալն արդեն տեղի է ունեցել։ «Ճամփորդության» չատը մեռնում է, որովհետև ճամփորդությունից հետո եկող թախիծը ստիպում է բոլորին վերադառնալ իրենց առօրյա կյանքին։ Այս զրույցների՝ եռանդը կորցնելու գործընթացում կա մի յուրահատուկ, մելանխոլիկ գեղեցկություն՝ կարծես վինիլային ձայնապնակի վրա ասեղի սահելու պահը լինի։

Երբ հետ ենք նայում այս թեմաներին, մենք տեղեկատվություն չենք փնտրում։ Մենք փնտրում ենք մեր նախկին «ես»-ի ապացույցը։ Մենք վերադառնում ենք այն կատակներին, որոնք իմաստալից էին միայն այդ համատեքստում, այն ժարգոնին, որն արդեն դուրս է եկել մեր ամենօրյա գործածությունից, և այն ընդհանուր ոգևորությանը, որն այժմ մեր կյանքի հետին պլանում է հայտնվել։ Սա թվային հնագիտություն է, որտեղ արտեֆակտները էմոջիներն ու վրիպակներն են։

Չասված հրաժեշտների ծանրությունը

Խմբային չատը ջնջելու հետ կապված յուրահատուկ մեղավորության զգացում կա։ Դա նման է խոստովանության, որ ընկերությունը՝ կամ գոնե այդ կապի ինտենսիվությունը՝ ավարտվել է։ Չատը արխիվներում պահելով՝ մենք պահպանում ենք ուրվականային կապը դրա մասնակիցների հետ։ Սա մի տեսակ ասելու ձև է. «Մենք այլևս չենք շփվում, բայց ես պատրաստ չեմ լիովին փակել այդ դուռը»։

Մեռած խմբային չատի լռությունը ոչ թե իմաստի բացակայություն է, այլ երբեմն ասված ամեն ինչի խիտ ու ծանր ներկայություն։

Մենք հաճախ վախենում ենք, որ թեման ջնջելը հիշողությունը ջնջելու ձև է։ Մտածում ենք, որ եթե թվային գրառումը վերանա, ապա ընդհանուր պատմությունը կփլուզվի։ Այնինչ, հեգնանքն այն է, որ այս չատերը հաճախ պարզապես կեղևներ են։ Իրական հիշողությունները նրանք են, որոնք գոյություն ունեն էկրանից դուրս՝ այն ընդհանուր փորձառությունների մեջ, որոնք մեզ միավորել են առաջին հերթին։

Արխիվացման ծիսակարգը

Մեզանից շատերը մշակել են ջնջելու փոխարեն «արխիվացնելու» գաղտնի ծիսակարգ։ Սա թվային համարժեքն է տանիքում արկղ պահելուն։ Այն աչքից հեռու է պահում խառնաշփոթը՝ կանխելով լռության մասին մշտական հիշեցումները, բայց երաշխավորում է, որ տվյալները երբեք լիովին չեն կորչում։ Սա մեր սոցիալական պատմության համար նախատեսված ժամանակավոր կացարան է։

• Այն ընդունում է, որ խումբն այլևս ակտիվ չէ։
• Խուսափում է ջնջման վերջնական լինելուց։
• Պահպանում է որոնման հնարավորությունը՝ նոստալգիայի պահերի համար։

Այս չատերը արխիվ տեղափոխելով՝ մենք, ըստ էության, կազմում ենք մեր թվային ինքնությունը։ Մենք որոշում ենք, թե մեր պատմության որ մասերն են արժանի լինել առաջին պլանում, և որոնք ավելի լավ է մնան մեր սարքերի «նկուղում»։

Առաջ շարժվել՝ հետ նայելով

Ի վերջո, մեր մեռած խմբային չատերի հնագիտական ուսումնասիրությունը մարդկային բնության մասին մի խորը ճշմարտություն է բացահայտում. մենք սարսափում ենք կորցնել մեր համատեքստը։ Մենք վախենում ենք, որ եթե բաց թողնենք մեր անցյալի թվային հետքերը, կկորցնենք այն ուղին, որը մեզ հասցրել է այսօրվա մեր վիճակին։ Բայց գուցե ամենաառողջ մոտեցումը այդ չատերը ոչ թե որպես կապանքներ, այլ որպես ճանապարհային նշաններ դիտարկելն է։

Հաջորդ անգամ, երբ բռնացնեք ձեզ ամիսներով լռող թեման թերթելիս, ընդունեք այն այնպիսին, ինչպիսին կա։ Դա ավարտված գլուխ է։ Պարտադիր չէ ջնջել գիրքը նորը սկսելու համար, բայց նաև կարիք չկա անընդհատ կարդալ նույն էջը։ Մի պահ հատկացրեք պատմությունը գնահատելուն, ժպտացեք մոռացված կատակին, ապա сատ կտրուկ եղեք՝ շարժվեք առաջ։ Ձեր հարաբերությունների ամենակարևոր մասերը սերվերների վրա չեն պահվում. դրանք կենդանի են, շնչող և տեղի են ունենում հենց այս պահին։