Մեռած ամպային հաշիվների հնագիտություն. ինչո՞ւ ենք մենք կուտակում մեր թվային ուրվականները
Թվային նեկրոպոլիս
Մենք առաջին սերունդն ենք, որը թողնում է տասնամյակներ ձգվող թվային հետք։ Մեզանից շատերն ունեն գոնե մեկ հաշիվ, որին տարիներ շարունակ չեն դիպչել. 2008 թվականի Flickr-ի լուսանկարներ, ուսանողական տարիների մոռացված նախագծերով լի Dropbox-ի թղթապանակներ կամ սոցիալական ցանցերի անգործուն պրոֆիլներ, որոնք մեր նախկին «ես»-ի ժամանակային պատիճներն են։ Մենք այս տարածքները դիտարկում ենք որպես թվային ձեղնահարկեր՝ վճարելով ամսական բաժանորդավճարներ միայն այն բանի համար, որ «ուրվականների լույսերը» չմարեն՝ վախենալով, որ ջնջելու կոճակը սեղմելով՝ մենք ինչ-որ կերպ կջնջենք մեր սեփական պատմության մի մասը։
Սա միայն պահեստային տարածքի մասին չէ, այլ մեր սեփական ժառանգությունը խնամելու անկարողության։ Իրական աշխարհում մեր դարակների տեղը սահմանափակ է, ինչը ստիպում է կոշտ ընտրություն կատարել, թե ինչ պահել։ Ամպային պահոցներում տարածքն անվերջ է, ինչը, որքան էլ տարօրինակ է, դժվարացնում է հրաժեշտ տալը։ Մենք կուտակում ենք, որովհետև կարող ենք, և դրանով իսկ մեր թվային կյանքը վերածում ենք անծայրածիր, տարածված և հիմնականում անայցելու մնացած մեռած տվյալների լանդշաֆտի։
Անվերջ պահեստավորման ծանրությունը
Ժամանակակից ինտերնետային ծառայությունների ճարտարապետությունը նախագծված է այնպես, որ մենք երբեք ստիպված չլինենք հրաժեշտ տալ։ Երբ ծառայությունը ձեզ առաջարկում է բարելավել պահեստային պլանը, այն այդ որոշումը ներկայացնում է որպես անվտանգության երաշխիք։ Այն խոստանում է, որ ձեր հիշողությունները՝ անկախ նրանից, թե որքան սովորական են, կպահպանվեն հավերժ։ Մենք դադարում ենք այս ֆայլերը դիտարկել որպես տվյալներ և սկսում ենք դրանք ընկալել որպես ինքնության նշագծեր։
- «Կորստի վախի» կողմնակալությունը ստիպում է մեզ պահպանել բաժանորդագրություններն այն հաշիվների համար, որոնք այլևս չենք օգտագործում։
- Հասանելիության պատրանքը ստիպում է մեզ հավատալ, որ եթե մենք կարող ենք դիտել այդ հին ֆայլերը, ապա մի օր անպայման կդիտենք։
- «Մեկ անգամ մուտք գործելու» հարմարավետությունը հաճախ քողարկում է քնած երկրորդային հաշիվների գոյությունը։
Ջնջելը նշանակում է ընդունել, որ անցյալն ավարտված է։ Պահելը նշանակում է խաբել ինքդ քեզ, որ ապագայում հնարավոր է՝ կրկին հետաքրքրվես 2012 թվականի մթերքների գնումների ցուցակով։
Չխնամված հիշողության բեռը
«Մեռած» ամպային հաշվի հետ կապված կա անհանգստության մի յուրահատուկ տեսակ։ Երբ երբեմն պատահաբար հայտնվում եք այդ մոռացված տիրույթներից մեկում, բախվում եք ինքներդ ձեզ, որը միաժամանակ թվում է և՛ հարազատ, և՛ օտար։ Գուցե գտնեք երաժշտական հավաքածուներ, որոնք այլևս չեն համապատասխանում ձեր ճաշակին, կամ ստեղծագործական նախագծերի անավարտ սևագրեր, որոնք այժմ ծանր քարի պես են թվում։ Սրանք պարզապես ֆայլեր չեն, այլ անավարտ գործեր։
Մեր թվային կյանքը չմաքրելով՝ մենք ստեղծում ենք ճանաչողական աղբի մի տեսակ։ Մենք գիտենք, որ այդ հաշիվները գոյություն ունեն, և մեր մտքի խորքում դրանք պահանջում են մեր ուշադրության մի մասնիկը։ Մենք պահպանում ենք մեր սխալների և հնացած հետաքրքրությունների մի թանգարան՝ հաճախ ֆինանսական գնով, որն արդարացնում ենք որպես «էժան ապահովագրություն»՝ մոռանալուց խուսափելու համար, թե ով ենք եղել նախկինում։
Թվային մաքրումը նոր տեսանկյունից
Գուցե ժամանակն է թվային ջնջումը դիտարկել ոչ թե որպես ոչնչացման ակտ, այլ որպես ազատագրում։ Հնագիտությունը մարդկային գործունեության ուսումնասիրությունն է նյութական մշակույթի վերականգնման և վերլուծության միջոցով. մեր սեփական թվային մնացորդները պեղելով՝ մենք կարող ենք սովորել նույնականացնել այն, ինչն իրականում կարևոր է։ Նպատակը ոչ թե թվային մինիմալիստ դառնալն է, այլ սեփական պատմության գիտակից պահապանը։
- Տարին մեկ անգամ կատարե՛ք «թվային աուդիտ»՝ քնած հաշիվները հայտնաբերելու համար։
- Ձեր իսկապես արժեքավոր տվյալները ներբեռնե՛ք տեղային, օֆլայն սարքի վրա։
- Ջնջե՛ք այն ամպային հաշիվները, որոնք այլևս չեն ծառայում ձեր ներկայիս ինքնությանը։
Ի վերջո, մեր պատմության ամենակարևոր մասերը պահված չեն տվյալների կենտրոնի սերվերում, այլ այն փորձառությունների մեջ, որոնք մենք կրում ենք մեզ հետ։ Եթե պարզեք, որ վճարում եք թվային ուրվականների քաղաքի համար, հարցրե՛ք ինքներդ ձեզ՝ ի՞նչ եք իրականում փրկում։ Հաճախ պատասխանը պարզապես հրաժեշտ տալու վախն է։ Այս թվային ձեղնահարկերը մաքրելով՝ մենք տեղ ենք բացում նորի, ընթացիկի և իսկապես նշանակալիի համար։ Ժամանակն է դադարել լինել սեփական թվային աղբի խնամակալը և սկսել կառուցել մեր սեփական ներկան։
